قدیمی ترین سابقه اصطلاح «پنج دانه» در *اشعال* آمده است. به گزارش *آنالکت ها*، بیش از 2400 سال پیش، کنفوسیوس با شاگردانش در سفر بود. زیلو که عقب مانده بود، با کشاورز پیری مواجه شد که یک سبد بامبو را روی عصا حمل می کرد و از او پرسید: "آیا استاد را دیده ای؟" کشاورز پیر پاسخ داد: او با اندام خود کار نمی کند و نمی تواند پنج دانه را تشخیص دهد، استاد کیست؟ در متون قبلی مانند *کلاسیک شعر* و *کلاسیک تاریخ* فقط به "صد دانه" اشاره شده است نه "پنج دانه". با این حال، پنج محصول خاص به نام "پنج دانه" در آثار سلسله هان ظاهر شد.
این پنج دانه عمدتاً شامل برنج، گندم، سویا و سایر غلات متفرقه مانند ارزن، برنج سیاه، گندم سیاه، جو دوسر، اشک ایوب و سورگوم است. غلات، فرآوری شده به مواد غذایی اصلی، 50 تا 80 درصد انرژی، 40 تا 70 درصد پروتئین و بیش از 60 درصد ویتامین B1 را در اختیار انسان قرار می دهند. محتوای مواد مغذی دانه ها بسته به نوع، تنوع، منشا، شرایط رشد و روش های فرآوری می تواند بسیار متفاوت باشد.
غلات، به عنوان یک غذای سنتی چینی، هزاران سال است که بخشی ضروری از رژیم غذایی بوده و جایگاه حیاتی داشته و به طور سنتی به عنوان یک غذای اصلی در نظر گرفته می شود.
Analects of Confucius می گوید: "اگرچه گوشت فراوان است، نباید از انرژی حیاتی بدن تجاوز کند." این نشان دهنده سبک زندگی اشراف در دوران سلسله ژو است، زمانی که غلات بیشترین سهم رژیم غذایی آنها را تشکیل می دادند.
لینگ شو بیان می کند: «چی واقعی چیزی است که فرد از بهشت دریافت می کند، که همراه با چی غلات، بدن را تغذیه می کند». این نشان می دهد که تغذیه از غلات مهمترین تغذیه اکتسابی است.
در سالهای اخیر، محققان در مورد مزایا و معایب رژیم غذایی چینی عمدتاً بر اساس غلات بحث کردهاند.
Eugene N. Anderson، محقق آمریکایی، در کتاب خود *غذاهای چینی*، اشاره می کند که خشکی وسیع چین، با ارتفاعات بالا و حوضه های کم ارتفاع، دارای گیاهان و جانوران فراوانی است که طیف وسیعی از انتخاب های غذایی را ارائه می دهد. چینیها غلات را انتخاب کردند که مقرون به صرفهترین و کممغذیترین گزینه بود، بنابراین جمعیت زیادی را حفظ کردند.
محقق چینی نی ونتائو استدلال میکند که با توجه به فراوانی انتخابهای غذایی، انتخاب غلات نسبتاً آرام و منطقی بود، که نشاندهنده سبک زندگی مورد حمایت اشراف باستان است. این یک رسم ملی مربوط به مفاهیم بهداشتی چین و نوعی حفاظت از غلات است. علاوه بر این، دو طرف در مورد استفاده از محتوای پروتئین دانه به عنوان معیاری برای قضاوت در مورد کیفیت غذا اختلاف نظر دارند.